Opis:
„I odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do mnie, nie będzie głodny, a kto wierzy we mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia“ (J 6,35). Fabian Błaszkiewicz zostaje jeszcze przy tym wersecie, żeby pokazać, że wszystko, o czym Jezus mówi w synagodze w Kafarnaum, dotyczy prawd i interakcji duchowych, a nie rzeczy materialnych. Zapowiada, że Jezus będzie jeszcze mówił o jedzeniu swojego ciała, ale zawsze będzie to coś duchowego, a nie fizycznego. Na pytanie, co to znaczy zaspokoić głód, Jezus odpowiada: przyjść do Niego i spotkać się z Nim osobiście. Fabian wskazuje na Księgę Izajasza 55,1-3, gdzie Bóg wzywa spragnionych, by przyszli do wód i nakłonili ucha, a wtedy ich dusza będzie żyła. Przywołuje też J 5,39-40, gdzie Jezus mówi, że Pisma świadczą o Nim, a mimo to ludzie nie chcą przyjść do Niego, by mieć życie. Zwraca uwagę, że w chrześcijaństwie często mówimy tylko o wierze, ale wiara rodzi się wobec Osoby, w osobistym spotkaniu z Jezusem, dziś zmartwychwstałym. Wierzy się Temu, do kogo się przychodzi. Jeść Jezusa to więc po prostu przyjść do Niego.