Tajemny Plan

Tajemny Plan

Rozmawiamy z Widzami o Biblii | Dyżurka Biblijna 117

Ilu świadków, jak wielu cudów? | Ew. Jana 6,22-26

„Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, szukacie mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się" (J 6,26). Fabian Błaszkiewicz zatrzymuje się dziś nad Ewangelią Jana 6,22–26 i pokazuje, że cud przeniesienia łodzi z uczniami widzieli nie tylko apostołowie. Tłum, który nazajutrz szukał Jezusa, wiedział, że była tylko jedna łódź, że Jezus do niej nie wsiadł, a mimo to znalazł się po drugiej stronie morza przed wszystkimi.

Ilu świadków, jak wielu cudów? | Ew. Jana 6,22-26

„Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, szukacie mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się" (J 6,26). Fabian Błaszkiewicz zatrzymuje się dziś nad Ewangelią Jana 6,22–26 i pokazuje, że cud przeniesienia łodzi z uczniami widzieli nie tylko apostołowie. Tłum, który nazajutrz szukał Jezusa, wiedział, że była tylko jedna łódź, że Jezus do niej nie wsiadł, a mimo to znalazł się po drugiej stronie morza przed wszystkimi.

Cud Teleportacji? | Ew. Jana 6,21

„Chcieli więc wziąć Go do łodzi, a łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do którego zdążali“ (J 6,21). Fabian Błaszkiewicz zatrzymuje się dziś nad jednym zdaniem, które łatwo przeoczyć, bo nikt nie opisuje go jako cudu. Zaczyna od J 20,30-31, gdzie Jan pisze, że Jezus uczynił wiele innych znaków, których nie ma w tej księdze, a te zapisane są po to, abyśmy wierzyli. Fabian zauważa, że zdanie zaczyna się od „i wiele innych cudów“, więc przed chwilą musiał być opisany jakiś cud, o którym nikt wcześniej nie mówił jako o cudzie.

Czemu Jan nie wspomina Piotra? | Ew. Jana 6,16-20

„A gdy nastał wieczór, uczniowie Jego zeszli nad morze, wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył. Morze zaczęło się burzyć od silnego wiatru. Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po morzu i zbliżającego się do łodzi, i zlękli się. On zaś rzekł do nich: Ja jestem, nie bójcie się“ (J 6,16-20). Fabian Błaszkiewicz pyta dziś, dlaczego Jan nie wspomina o Piotrze chodzącym po wodzie.

Jak wykorzystać Halloween i Zaduszki?

Jak głosić ewangelię w czasie Halloween, Wszystkich Świętych i Zaduszków? Bez oskarżania, osądzania i atakowania Biblią. W tym materiale: dlaczego te dni są dobrą okazją do rozmowy o Jezusie, jak pokazywać, zdaniem autora, wewnętrzne sprzeczności wierzeń związanych z modlitwą do zmarłych i dlaczego mamy skupiać się na Tym, który umarł, zmartwychwstał i żyje, a nie na mroku.

Czemu uczniowie się bali? | Ew. Jana 6,16-20

„A gdy nastał wieczór, uczniowie Jego zeszli nad morze, wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył. Morze zaczęło się burzyć od silnego wiatru. Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po morzu i zbliżającego się do łodzi, i zlękli się. On zaś rzekł do nich: Ja jestem, nie bójcie się“ (J 6,16-20). Fabian Błaszkiewicz zauważa, że z dotychczasowych komentarzy łatwo wyciągnąć błędny wniosek: uczniowie bali się, bo myśleli, że widzą zjawę.

Jaką Ewangelię głosi sam Duch Święty? | Dobra Nowina E06

Duch Święty głosi Ewangelię w każdym pokoleniu, aż po krańce ziemi. Skoro to On jest pierwszym głosicielem Dobrej Nowiny, jaką treść przedstawia światu? I czy my głosimy dokładnie to samo? Zanim odpowiemy na kolejne pytania i obiekcje, które pojawiły się po pierwszych odcinkach sezonu, trzeba ustalić najważniejsze: co jest rdzeniem Dobrej Nowiny, którą głosi sam Duch Święty. Czytamy Ewangelię Jana 16, 19 i 15, 1 Jana 5, 1 Koryntian 15 oraz teksty Pawła i List do Hebrajczyków, żeby sprawdzić, czy to, co głosimy, jest zgodne z Pismem. W tym odcinku:

Przykład chwilowierności | Ew. Jana 6,16-20

„A gdy nastał wieczór, uczniowie Jego zeszli nad morze, wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył. Morze zaczęło się burzyć od silnego wiatru. Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po morzu i zbliżającego się do łodzi, i zlękli się. On zaś rzekł do nich: Ja jestem, nie bójcie się” (J 6,16-20). Fabian Błaszkiewicz wyjaśnia, że Jan zakłada, iż znamy inne Ewangelie, więc dziś czyta Mt 14,22-33, by dopełnić obraz. Z Mateusza dowiadujemy się, że Jezus sam kazał uczniom wsiąść do łodzi i popłynąć przodem, a sam odprawił tłumy i wszedł na górę, by się modlić. Fabian zauważa, że Mateusz, pisząc głównie dla Żydów, pokazuje coś, czego nie ma u Jana: Jezus mówi „ufajcie, Ja jestem”, a Piotr odpowiada „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie”.